Wreend winters wijs

We kwamen net terug van het dagelijkse autoritje, de wekelijkse boodschappen en de jaarlijkse kerstinkopen, en er stond een pakje aan onze deur.  Geen amazonebestelling gedaan, lately, dus ik kon het niet meteen thuisbrengen.  ’t Bleek van de Inferiskes te zijn.

DSC_5294 DSC_5295

Da’s nu ne keer plezant. We kunnen digitale kerstkaarten sturen, blogskens over mekaar schrijven en wat over en weer cyberen, maar het is wel extra superleuk om nog eens iets in de snail mailbox te krijgen.  Met lekkere suikerbonen.  Bedankt, Familie A!!!

Metatale the sequel

Mo ventoch, mo gow sèg.  De kerstelfen zijn bij metatale langsgeweest en hebben daar wat achterstalige metatalekes verwerkt.  Met dank, met dank want…

Vanmorgen werd ik gewaarschuwd dat er een heuse update was. Ja, hoor, de metatalige kabouters hebben door dat ik al eventjes niet meer via wordpress.com blog, maar een eigen spot heb.  En we worden met het vrolijke getal 13 bedacht.

Dank u wel, vrienden van de blogosfeer.

Aken

We gaan een paar dagen naar Aken. Fokking Kerstmarkt. Wat valt daar nu te beleven.

Maar we gaan ook chillen, zennen, cool downen en relaxen.  Wellnessen bij den Duits.  Ik kan het gebruiken, de hete stoof in mijn poriën.  De blos op mijn wangen is de laatste tijd alleen maar ontstaan door gevulde sinussen.  De komende dagen zal dat veroorzaakt worden door diepsnijdende koude, afgewisseld met heisse Cacao en kersttrollen en eindejaarselfen met de billen bloot.

En aan de vooravond van al dat lekkers bezat ik mij met een flesje Honing Kruidenwijn Rood dat ik hier in onze bar gevonden heb.

Zielig, dat zwarte gat.

De laatste show

Vandaag de laatste “Sex in Sakhalinsk” gespeeld, althans de voorlopig laatste.  Het gapende zwarte gat (dat van de Fat Lady uit It ain’t over till the fat lady sings) meldt zich al aan met bonkende contracties.

Ik zal er mij enerzijds in nestelen, in dat warme, donkere hol, al was het maar om weer wat slaap in te halen.  Ik heb nog nooit een productie meegemaakt waar we zo vaak, zo lang en te vaak te lang bleven nabeschouwen in pub of fout café.

En natuurlijk, ik zal het missen: de wakke geur van de barak, de muffe walm van creatie die in elke vezel van mijn kleren bleef hangen en de fraigrance van sigaretten die mijn poriën opnamen en thuis in rookwolkjes weer exhaleerden.

Maar vooral ook de leute en de fiele Leute.  En nu kruip ik in bed voor ik uit melodrama in coma beland.

Op naar Folie à Deux – La Suite.