Women are heroes?

Gisteren werd Benazir Bhutto bij een zelfmoordaanslag vermoord.  Ze was dit jaar teruggekeerd na 8 jaar ballingschap, had eerder dit jaar al een zelfmoordaanslag overleefd, maar deze werd haar fataal.

Ze streefde naar democratie.  Ik weet verder niets van haar politiek programma, noch van haar persoonlijk, behalve dat haar vader ooit verdacht werd van corruptie en later ook vermoord is.  Maar anders, niets.  Hoeft ook niet.

Ze is dood.

Democratie is een mooi wapen om voor te vechten, maar in de strijd hebben we er niet zoveel aan. (Theo Maassen)

Democratie kan maar bestaan als ze door iedereen gerespecteerd wordt, en da’s precies het frêle van het bestel.  Iemand wil zijn leven geven in een zelfmoordaanslag en wij discussiëren (een geliefde activiteit in de democratie) over het opgeven van een klein beetje privacy, bv. door videobewaking.

Wat doen we nog in de strijd als we onze democratie samen lullen met meningen, terwijl anderen met hun harde ‘mening’ de grondvesten van de democratie onderuit halen?

(in een hele verre kantlijn: Women are heroes)

Gevleugelde woorden

Soms komen de woorden je in de mond gevlogen.

Je zit op café en je praat over entwat. Dan merk je, tijdens een rustig moment, dat een vurig gespreksonderwerp overgesprongen is naar een naburig tafeltje, tussen mensen die je niet kent en die ook niet echt hebben zitten afluisteren.  En dan, ook links van je en daarna het tafeltje naast dat tafeltje naast jou.  Soms zijn het thema’s die evolueren; bij elke sprong wordt er iets toegevoegd of politiek correct weggelaten; modificaties van wijzigingen, bijna generaties gespreksonderwerpen, tot wanneer ze terug aan jouw tafeltje belanden en je niet meer doorhebt dat de oorsprong ervan jouw eigen gesprek was.

Zo af en toe haal je uit het gezellige cafégeruis dingen op waar je al een tijdje naar op zoek was.  Een naam, een persoon, een nooit voltooide gedachte, het ultieme kerstcadeau-idee.  Eureka, Aha-Erlebnis, epiphany.  Postmodernisme.

Dat dit ook een drijvende kracht is op het Internet is voor iedereen helder als Lourdeswater.

Amper een paar weken geleden zat ik met een vriendin te praten over een Britse illusionist.  Ze had filmpjes gezien hoe hij reclamemakers (meesters in de subliminale beïnvloeding) nu zelf beïnvloedde.  Ik herkende het, maar kon niet op zijn naam komen.  Ik had zelf al documentaires over hem gezien en we wisselden beelden-in-woord uit over de man die we niet meer konden benoemen.

Ziedaar, even later, vandaag bij BartDerren Brown.

Kerst

elfyourselfO, mijn God, wat zijn we origineel.  Omdat slechts de halve mensheid zichzelf ge-elft heeft, wil ik de resterende 50% deze ultieme vorm van kerstwens en nieuwjaarsgeblaat niet ontzeggen.

Een blijdschapperige Kerst en drankerig Nieuwjaar gewenst.  Hou jullie dit jaar wat in met “etentjes waar je echt had moeten bij zijn”, “feestjes waar we nog op jou gewacht hebben” en voorleesavonden van de kers(t)verse goede voornemens voor het nieuwe jaar.  Ik daal immers af naar het taalzuivere Tervuren.

Voor wie (lang) niet (meer) in mijn diepgewortelde masochistische misantropie gelooft: ik wens jullie in 2008 lekker warme voetjes: de jouwe, de hare, de zijne en de hunne.

En mocht je het elfendansje nog niet gezien hebben, go amuse yourself.

Van die dagen

Ken je dat… zo van die dagen dat er allerlei leuke feestjes zijn waarop je aanwezigheid gevraagd is, maar dat je liever thuis blijft om in de zetel te hangen?

Dat je de fut niet kan opbrengen om volmondig te koken (groenten, vlees(vervanger), rijst/pasta(tten)), en daarom liever een bakje voorverteerd eten in de microgolf zet… vijf minuten… *ting*?

Dat je een flesje wijn opentrekt en wat voor de eigen gezelligheid drinkt, een glaasje, twee zelfs, halve fles dan maar, of nog een klein beetje, maar nee, het is te weinig om te laten staan, jeeej, we kappen het heleganselijk naar binnen?  Ken je dat?

Dat je ondertussen alleen maar zin hebt in rotslechte films a la Daddy Day Care (met Eddy Murphy) of Kindergarten Cop (met Arnie), maar niet alvorens je twee volledige DVDs hebt bekeken van Ter land, ter zee en in de lucht?

Dat je de rest van de kilo pralines (van waar komen die?) op je eentje soldaat maakt?  Ken je dat?  Ken je dat?

Ik dus niet.

Aken

Het was me wel het shittytripje naar Aken.  Kerstmarkt temidden van de Duitsers, met een pot gluhwein in hun linkerkolenschop en een braadworst in hun rechter.  Onmogelijk dat ze dat sauber en smecklich voor de omstaanders weten binnen te slobberen.  We stonden ernaast en dronken een hete wijn.

Ik moet toegeven, het was niet echt shitty, gewoon een beetje kak dat tripje naar Aken.  We waren nog maar 50 km onderweg of ik ontdekte dat ik mijn camera, mooi ingepakt, op de stoel in onze living had laten staan.  Alright, geen Akense sfeerfoto’s voor mij dus.  Wel heb ik me een objectief gekocht voor mijn D70.  Een lensje waarmee ik een bredere range foto’s kan nemen, ofte de 18-200mm f/3.5-5.6G IF-ED AF-S VR DX Zoom-Nikkor  Daarmee wordt de standaard lens die ik bij de body van mijn camera gekocht heb, overbodig.  Dat wordt op e-bay gooien, tenzij ik die alsnog hou voor mijn kwijlsnoepje: de Nikon D300.  Ik heb hem daar in Aken in mijn handen gehad.  *Zucht* *droom* en *drool*.  Dat wordt nog wel een half leven sparen.  En de verkoper maar zeggen dat die slechts een tikkeltje beter is dan de camera die ik nu heb.  Voddenvent.  Ik zal het maar wijten aan mijn beperkte kennis van het Duits en zijn dito kennis van het Engels.

De tweede dag zouden we naar de Carolus Thermen gaan.  Groot, mooi en ons door iedereen aangeraden.  Het eigenste moment dat we binnenstapten werd mijne jonkvrouwe zowaar ziek.  Geen Karol, geen thermen.  Linea recta naar huis.

Geen gezaag, we hebben gewoon minder geld uitgegeven.  Kan tellen in deze dagen van uitdijende gaten in de handen.