Stippenshow

Hier gevonden.

Kijk naar het kruisje, je zal merken dat de roze stippen op den duur verdwijnen.  Even wegkijken en hop!, ze zijn er weer.

De uitleg hierbij van Jeremy Hinton:

The illusion illustrates Troxler fading, complementary colours, negative after-effects, and is capable of showing colours outside the display gamut.

Voila, ’t is maar dat ge weet wat uw brein juist gedaan heeft.  Er is nog meer van dat moois.  Niet alles ineens bekijken of je wordt gaga, alsof er nen UFO via jouw ogen op jouw hypofyse geland is.

Slachtoffer van pietje-pak

Ja, ze hebben bij mij ook pietje-pak gedaan.  Ik heb in mijn presentatie voor het ICT Symposium een foto gebruikt, die ik gezien had tijdens mijn opleiding Usability Design.

Rand's Home Computer

Een man (professor) staat voor een gedrocht van een machine en het tekstje onder de foto zegt dat dit een model is van een thuiscomputer in het jaar 2004 zoals wetenschappers in 1954 mogelijk achtten.  Het laatste zinnetje zegt ook nog dat deze computer gemakkelijk in gebruik zou zijn.

En nu het pietje-pakmoment: ’t is fake. ’t is een geassembleerde foto, ’t is niet echt.  Zit ik daar voor een enorme zaal (20 man) te verkondigen dat… tsss… allez, ja, ’t was om ’t idee te doen.

Tijd om buiten te komen

Waarom is nen mens ad-rem op chat, maar niet bepaald in het échte gekke-bekken-trekken leven, waar hij soms maar wat stotterend zijn woorden uit zijn eetklep laat vallen?

Dat vraag ik mij nu al de voorbije middag af. Dát en de gerelateerde vraag of het u continue mistypen-corrigeren-mistypen een soort van cyberstotteren is.  Is het iets neuroidiosyncratosociopathologisch?

Volgens mij ben ik pseudo-tactilocybernetisch welbespraakt.  Ik schrijf pseudo, want het is niet echt, het komt alleen zo voor dat ik via chat beter uit mijn woorden rol, omdat

  1. ik nen kweetniehoe snelle typer ben (echt kweetniehoe);
  2. ik mijn antwoorden al op voorhand typ, nog voor iemand de vraag stelt;
  3. ik daarbij de knoppen CTRL+C en CTRL+V sneller bedien dan dat Milquet non kan zeggen op de splitsing B-H-V.
  4. daarbij energie vrijkomt ter grootte van de eerste koude kernfusie.

Ik geloof dat het weer tijd is dat ik eens onder de mensen kom; dat thuiswerken mag je ook niet te lang volhouden.  Hoewel eyedentity.tv me wel iets plezants lijkt.

Nokia Batterij Postpakket

Ruim 2 maand geleden kwam Nokia met het bericht dat een hele reeks van hun batterijen explosief konden zijn.  Pessimistisch van aard, vroeg ik via hun geïmproviseerde site meteen een nieuwe batterij aan.  En vandaag kreeg ik post:

nokia

Een groot pakket voor een klein batterijtje.

Echt gevaarlijk moet het toch allemaal niet geweest zijn, denk ik dan, dat ze 2 maand de tijd genomen hebben om een vervangbatterij op te sturen.  En wat doen ze nu met al die batterijen?  Verkopen aan de Taliban om er clusterbommen mee te maken?

Buurkat

Lisa is onze kat.  Awel, eigenlijk… voor we 1230 Cat Focus aan onze rekker hebben, ’t is de poes van de buren, die hier heel vaak langs komt, en die we parttime geadopteerd hebben (papierwinkel is nog niet helemaal rond). 
We hebben het jaren kunnen uithouden met wat geaai en zacht bestiale schouderklopjes.  Maar een paar weken geleden heeft die van ons en van geen ander het in haar hoofd gehaald om tijdens haar kookstonde Lisa muizepiepkleine brokjes vis te geven.

Sindsdien is Lisa niet meer weg te slaan uit ons huis.  Ze vindt er vooral ook spinneschorem dat ze zonder morren voor ons uit de weg ruimt.  Wat op zich weer ruimte maakt voor meer geaai en meer geflok en gefleem.

Mi casa està su casa.  Maar ’t begint ver te gaan.  Ze palmt nu ook al onze zetel in.  De driezit van ons is meer dan comfortabel voor ons tweeën, tenzij ik naar een aflevering 24 zit te kijken, dan wil ik vooral languit floaten.  En nogal vaak komt Lisa zich tussen ons wringen. Ala! Mooi, maar ze drapeert haar lange harenvacht deels op mijn schoot en gooit haar vier poten vooruitgestrekt tegen Mijne Deerlijkheid, de Vrouwe.  Als een van ons dan opstaat, valt haar tijgerlijf op onze fauteuil als een uitgestrekte toendra op de Russische aardkorst.

Maar ik mag daar niets van zeggen, oh neen, of Fraulein de poezemoef stapt lichtelijk geïrriteerd de deur uit.  Haar opgedane energie verbruikt ze dan door in de tuin urenlang naar een andere kat te zitten kijken.

En ik, ik heb dat allemaal gezien en word er doodmoe van.