Norman douchegel

Voor wie een beetje begaan is met usability, zijn de werken van Donald Norman, waaronder The Design of Everyday Things niet onbekend.  Ik (her)las de introductie bij de druk uit 2002 van zijn Design of Everyday Things.  Hij heeft het er moeilijk mee dat mensen blijven spreken over Norman-deuren, Norman-waterkranen om te verwijzen naar deuren en kranen die onmogelijk te bedienen zijn.  Nu ben ik eigenlijk al een paar jaar gevoelig voor Normandingetjes nog voor ik Norman kende.

Plonzend in bad daarnet viel mijn Psssshfiew-irritatie dit keer op de flessen douchegel. Wanneer er een klein restje overblijft in de fles zet ik deze op zijn kop zodat ik bij de volgende douchebeurt geen half uur moet wachten op een druppel gel. Ben ik de enige die dat doe?

Douchegel doppen

Waarom zijn de flessen daar niet allemaal op voorzien? Waarom hebben de meeste in godsnaam een bolle dop zodat ik hen nauwelijks upside down kan zetten?  Ik probeer dat toch, maar wanneer ik met mijn glibberig natte handen en met shampoo in mijn ogen naar de fles grijp, haal ik hen gegarandeerd uit hun fragiel equilibrium.  Een Norman dingetje.

Axe and others, ontwikkel gewoon een platte dop.  Ik denk niet dat met zo’n platte dop de vrouwen minder smachtend aan mijn lijf zullen hangen (wat in de Axe reclames steeds beloofd wordt).

Blog commentaar zonder het blog artikel te lezen

Eat your own dog food.  Ik geef soms les aan beginnende (.Net) programmeurs en dan begin ik de lessen vaak met dit credo.  Gebruik de dingen die je zelf schrijft; zorg ervoor dat je jezelf confronteert met je eigen misbaksels.  Ik kwam dit credo voor het eerst tegen bij Microsoft.  Ruim een jaar voor de officiële lancering van Microsoft Office 2007 werd de bèta versie via een force install geïnstalleerd bij elke Microsoft werknemer.  Resultaat: vele problemen (incompatibiliteit, mislukte installaties, enz…), maar het was een ultieme test.

Toen ik een blog post schreef over de website van Electrabel en het de titel “Electrabels Online Energiedesk – Problemen” meegaf, had ik niet verwacht zovele reacties te krijgen. Uiteindelijk is dit geen populaire blog.  Mijn verbazing was nog groter toen ik zelfs een aantal commentaren kreeg waarin mensen hun facturatieproblemen aankaartten, niet zozeer om dit te delen met de community, dan wel omdat ze dachten dat ze in contact waren met Electrabel zelf.  Het heeft me meteen een paar dingen geleerd:

  1. Mensen lezen nauwelijks de inhoud van de blogs, ze scannen de web pagina.  Dit had ik tijdens mijn cursus Usability wel al te horen gekregen, maar Eat your own dog food, dit kon ik nu aan den lijve ondervinden.
  2. Lang leve de search engines en de SEO (Search Engine Optimization).  Toen ik naar de statistieken van deze blog keek, zag ik dat deze 1580 keer geraadpleegd was (tegenover 50 keer voor mijn blog over de IPhone).  Toen ik in Google de woorden “Electrabel” en “Problemen” intypte, stond ik als 5e gerangschikt; bij de woorden “Electrabel energiedesk problemen”, zelfs als eerste!  Mooie resultaten :-).  Bart van Netlash zette zijn presentatie over Web 2.0 en SEO online.
  3. Mensen aarzelen niet om hun persoonlijke gegevens (facturatiegegevens, adres, …) achter te laten op een website.  Ik heb uit een drietal commentaren op het artikel (dat ze duidelijk niet gelezen hadden) de facturatie verwijderd ter bescherming van de persoonlijke levenssfeer (wat een uitdrukking!) van de commentatoren.  We laten toch ook geen papiertje achter met onze adres- en facturatiegegevens bij iemand die op café aan het tafeltje naast ons zit te foeteren op de diensten van een openbare instantie?  Waarom dan wel op een website?
  4. Ik ben niet de enige die problemen had met de online desk van Electrabel.  Dat bewezen de 1580 hits en de vele reacties.

Ondertussen desactiveerde ik de mogelijkheid om commentaren te leveren op mijn oorspronkelijke blogposting.

Echtscheiding per SMS

De grote moefti (no innuendo) van Dubai heeft beslist dat echtscheiding per SMS kan, haalde ik uit een artikel in de Standaard.  Een heerlijke vorm van omgekeerde sociability, lijkt me dan.  Voor de moefti is het blijkbaar niet wezenlijk verschillend dan een aanvraag per brief.  Vincent Van Quickenborne kan hier met zijn Kafka project nog een puntje aan zuigen.

Of het hier ooit zover zal komen, lijkt me twijfelachtig.  Maar volgens de Islam is het zelfs genoeg als een man ne keer serieus zegt tegen zijn vrouw: “ge zijt gescheiden”.  Maandag dan toch maar de Nederlandse versie van de Koran halen bij de Standaard?