Free will(y)

Gent.  Augustus.
 
Stil.
 
En o zo dood.
 
Gejaagd en dringend op zoek naar wat onthaasting rol ik van de autosnelweg de stad binnen.  Ik probeer hip irritant te cruisen in mijn Black Man’s Wish.  Ternauwernood 300 meter raak ik ver.  Wegenwerken.  Buddhistisch zen-tuiglijk herstelt mijn kalmte en ik draai volgens het filosofische principe van De Vrije Wil het straatje in waar de omleiding mij heen stuurt.  500 meter raak ik ver.  Wegenwerken.  Kijk, ik ben het type persoon dat op zo’n moment het met similileer beklede stuur tegen zijn amandelen klemt, zijn rechterklauw dwars door de (al dan niet bevolkte) passagierzetel slaat en de honger uitbraakt door de meereizende insectenlijken van de voorruit te slurpen.  Ik herstel van deze instant zwakte tot ik op de volgende omleiding stoot en een file andere heethoofden de pas afsnijd. Het tafereel dat zich vervolgens achter mij afspeelt is slechts te beschrijven door een Matrix-like Bullet Time Fighting mise-en-scène.
 
Augustus. Vrienden.
 
Stil.
 
Mijn vrienden zijn tot een lauw papje afgekolfd: vakantiegangers weg van alles op zoek naar niets; part time collega’s worden full time vrienden of no time kennissen, gestopt in het midden van een conversatie.  It’s the goof of all time. Look but do not touch. Touch but don’t taste. Taste, don’t swallow.  Maar toch wordt alles bereid op het altaar van de vrije wil.  Free will, it’s like butterfly wings: once touched they never get off the ground.
 
Schrijf eens over mij. Dit gaat over jou.
Schrijf eens voor mij. Dit was altijd al voor jou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *