Onwaarheden over Japan

Bij de voorbereiding van onze reis naar Japan en ook al toen we in Japan waren, wist I mij een aantal dingen te zeggen over Japan die ik zeker in het achterhoofd moest houden:

  1. April en mei zijn de mooiste maanden van het jaar om Japan te bezoeken; mooie zonnige dagen, zonder de vochtige hitte van de maanden die volgen;
  2. Om een of andere vreemde reden bruin/verbrand je niet in Japan;
  3. Japanners dragen altijd sokken in hun slippers

Maar:

  1. De tweede dag liepen we op de wereldtentoonstelling van Aichi, en werden we uitgeregend; bakken, sloten, afvoerbuizen regenwater werden over ons uitgestort;
  2. Wil het nu wel eens lukken dat ik op de eerste toevallige zonnige dag met een verbrande kop de hilariteit van de Japanners op mijn knalrode hals gehaald heb;
  3. Komen we bij de onsen (hete baden), als enige westerlingen tegelijk als enige mét sokken in onze veel te kleine slippers aangeschoffeld (zwarte sokken in sushibeige slippers)

Ichi

We zijn gisteren in Takayama aangekomen en ik schrok mij een Mongoolse halfling: zoveel toeristen!  Dat Japanners hun eigen land bezoeken, daar kan ik mee leven.  Maar dat meer dan een handvol gaikokujins (buitenlanders) mij in dit land mijn uniciteit afpakken, dat kan ik al moeilijker verkroppen.

We hebben er net twee dagen Wereldexpo Aichi opzitten en ik mis de attentvolheid van de expo-helpers.  Hier staat niemand klaar om me te zeggen dat ik niettegenstaande er massa’s pijlen mij de weg wijzen, gewoon 40 cm verder de roltrap moet nemen waar er een ander poppeke staat dat zich verexcuseert dat ik moet opletten want daar begint de roltrap die 30 meter verder eindigt waar er weer een poepke staat om mij te waarschuwen voor het einde van de roltrap.  Hoe kan ik hier in Takayama overleven zonder het voortdurende waakzame oog (of duizenden ogen of liever duizenden half-oogjes)?  We moeten amper 500 meter lopen naar het hotel en ik durf deze tocht bijna niet te beginnen.

We komen in het hotel aan en ik slaak een zucht van opluchting, want er staat zowaar een hotelpoppeke ons buigend (I noemt het altijd knipmessend) op te wachten om ons over een rode loper naar de hotelbalie te brengen.  We zijn gered!
Aan de balie komt een hotelmeisie die, als ze op haar tenen gaat staan (waarbij haar hielen steevast uit haar veel te grote schoenen floppen), net in mijn broekzak kan kijken, naar onze koffers om ze op een karretje te tillen.  Ik kan het schouwspel niet aan, vooral dat ze zich een enkel-, knie-, heup-, schouder- en wenkbrauwfractuur tilt aan onze koffers, en dus help ik haar een handje.

Op de kamer gekomen ploffen we neer in de voor Japanse normen veel te grote kamer en reserveren we elk een massage op de kamer.  I krijgt een gezichtsmassage en ik krijg, wat later zal blijken, een verschrikkelijk hardhandige shiasumassage van een introverte jap freebee op speed. 

Japan

Het is dinsdagochtend, maar mijn lijf (en inhoud) leven nog op Belgische tijd terwijl ik nu toch al een paar uur in Japan zit.  Ik heb me nauwelijks in de hotelkamer kunnen wurmen, laat staan dat mijn opgevouwde toestand in bed enige slaap toelaat.

Ik kruip dan maar in de geimproviseerde badkamer die als een vreemde prefabconstructie in onze kamer hangt.  Ik ga dan maar wat stilletjes spelen met het knoppenarsenaal dat aan onze wc-bril hangt.  Ik ben nog maar net gaan zitten of het ding onder mij begint al water te stromen waardoor ik mijn blaas niet meer kan bedwingen.  Ik vrees dat I wakker geworden is, en kan de schade van het nachtstoren niet meer herstellen.  Dus probeer ik de knopjes maar uit… Het eerste knopje is meteen raak, en het is raak, want mijn sluitspier spant zich op wanneer een warme straal recht in mijn intiemste exit opstraalt. Ik val lachend voorover en vind maar net de stopknop.

Ik kruip helemaal gespoeld terug in bed en I slaapt nog steeds.  Ik luister eerst naar mijn eigen ademhaling en daarna, wel ja, dan luister ik wat muziek.  Morgen Tokyo-day, en naar I’s ex-collega’s.  Ik denk alleen nog maar aan eten en zie buigende Jappies als ik mijn ogen sluit en toch nog een beverdutje inhaal.