Nen gruuten lanteern mee een klein luchtse

In Engeland werd onlangs een Oorlogs/Herdenkingsmonument opgericht ter nagedachtenis van dieren die een heldhaftige dood gestorven zijn tijdens oorlogen. Een groep van herdachte dieren zijn de …

… de glimwormen. Nu heeft ieder van ons wel ooit de stiekeme wens gekoesterd vereeuwigd te mogen worden in een monument. Maar welk dier, let alone welke glimworm, is gebaat bij dergelijke happening? Dat een glimworm in de loopgraven van W.O.I een ideaal hulpmiddel was voor de soldaten om kaarten te kunnen lezen (en wegens niet echt een proteïnebom toch langer dan hun licht overleefden) zal ik niet in twijfel trekken, but for heaven’s sake, are we wasted?

Ben ik een fascistische anthropo-navelstaarder dat ik dergelijke herdenking absoluut brakerig irritant vind en dat ze van mijn part die glimworm mogen steken waar het nog donkerder is dan in oorlogse loopgraven?

Pretty Man

“In the early morning when I’m feeling nice

 I walk by the mirror and kiss it twice

 When it comes to perfume it’s on the shelf

 I get it down, if nobody’s around

 I smell… myself”

Middernacht première. We lopen met zijn allen dolgedraaid over onze scène die nu bestaat uit een voor de tweede keer verniste plankenvloer. Het schrikt ons af: zal de vloer piepen? Kunnen we foutloos vallen? Ik gooi F ‘The Dude’ bij wijze van ultieme test zonder pardon op de grond. Hij krimpt kreunend ineen, het lijkt wel method actingly right. De vloer geeft dus niet meer mee, we kunnen elkaar sappig pijn doen. Ik maak een flauw grapje Middernacht on Ice omdat het er zo ijzig uitziet. Ik zie mezelf in knalblauwe tights al over de planken dansen, pirouetterend om vervolgens mijn tanden vast te bijten in het ijs.

Mijn medespelers hebben nood aan alcohol om de opkomende stress te verdrinken. Eén biertje of één porto. Ik haal mijn fles gingko uit, wat voor de niet-ingewijde stinkt als champignonzwammen op ochtendurine. Ik kauw wat na. Elke vijf minuten word ik als sprekende klok gevraagd.

Acht uur. Miss C. dompelt zich in wat rouge en komt mijn schoot verwarmen. We zitten met zijn tweeën alleen in de zaal, een lege zaal en vragen ons af waarom het publiek niet binnenkomt. Eigenlijk heeft het iets heel intimistisch. Spotlight on, wij tweeën op elkaar gepakt, maar voor de rest een lege zaal. Een tien minuten later zijn we begonnen.

<snippet/>

We hebben het buigen toch niet zo goed afgesproken, dus nu staan we wat lullig te wezen, als circusaapjes die niet goed gedrild zijn. Dan verschansen we ons nog even in de kleedkamer waar onze productieleider ons uiterst lief komt feliciteren en de fles gekoelde champagne ontkurkt. We zijn nu al een heel klein beetje in delirium, ook al vonden we deze voorstelling niet de beste. Koket gooit Miss C. zich in haar première-outfit, waarna we met zijn vieren onze entree maken, elk naar ons eigenste publiek stuivend.

Zo af en toe komen we elkaar nog tegen om vluchtig de reacties uit te wisselen. Ieder van ons radieert en had nu het liefst voor een zaal van 300 man gespeeld. We halen opgelucht adem.