Dr Feelgood

Hehe, pufpuf, daar zit je dan. Je hebt je half zo dun gewurmd tussen de blatende, maar vooral ochtendlijk stinkende en kreunende meute die zich voor de deuren van de trein geperst heeft. Het is opvallend stil zo ’s morgens vroeg, maar snijdende blikken van medereizigers die bang zijn geen geschikt plekje te vinden kletteren tegen de donkere ochtend. Eens neerzijgend op een stukje bank valt ook dat geweld weg en zinkt iedereen weg in zijn Metro, zijn iPod of zijn Heilig Dutje.

Het is een periode waar ik geen tijd meer heb om 5 minuten niets te doen. Elk moment is gevuld. Ik schrijf wat notities op de trein “work work work” of studeer er my lines voor Middernacht. Ik eet op de meest onmogelijk momenten en plaatsen. En wat ik eet is zo’n junk dat ik shiatsu- en macrobiotiekgewijs mijn hart vasthoud. Na het werk rep ik mij naar repetities of lessen of supermarkten voor de hoogstnodige boodschappen. Bovendien worstel ik met een verkoudheid die al mijn ganse vrienden-, kennissen-, familie- en werkkring heeft rondgedaan en waarbij ik als laatste schakel de varianten van elk van hen integreer. “Don’t call me no doctor filling me up with all those pills”.

En nu verglijd ik -als het u belieft- in mijn 8.2 minuten in te halen slaap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *