Kringloop momentum

Zonnig terrasje afgelopen weekend. Voor de gelegenheid opgediste kennissen vragen naar wat ik nu eigenlijk doe. Ik voel me Chandler als ik de vraag beantwoord. Gelaten draaf ik wat door op het onderwerp en smeer ik de faits divers van mijn job wat uit. Hoe ik erbij kom om die richting uit te gaan, terwijl ik toch feitelijk wel een andere was ingeslagen. Hoezo ingeslagen?

Ik verzwijg hen maar waar ik nu heen wil. Niet omdat ik me ervoor schaam, maar ze hebben het nu zo graag over een job voor lekker veel geld, en dan komt het in mijn geval melodramatisch over om te debiteren dat ik daar nu net niet wil voor gaan. Dit keer, dan toch. In deze omwenteling. Ik ontwijk de opborrelende gedachte in de groep om het te hebben over idealen (zie yannes blog). Komt niet elk ideaal elke zeven jaar terug, om zich daarna al net zo drastisch stoffig te begraven?

Thuisgekomen van de repetitie staat mijn vader stenen te kappen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *