De Schup

De collega’s uit mijn team hebben hier net met een halve trein verschil hun schup afgekuist. Ideaal moment voor mij om eens te beginnen doorwerken. Solitudine. Geen messenger, chats, face à face chats, meetings, werkgroepen, stuurgroepen, examenverbeteringen, baby-geshow, handschudden-want-ik-heb-u-vandaag-nog-niet-gezien, problemen, issues, opportunities, telefoongesprekjes, dringende emails, in te lossen verwachtingen, sociale gesprekjes met mede-werkers, lunches, toiletwachtrijen meer.

Rust. Alleen met een Jean-Michel Jarre-achtig arsenaal aan keyboards met evenveel computers en wat muziek. De muziek lijkt meteen intraveneus toegediend, ik hoor de eerste noten en ik voel mijn aderen zwellen. De zon schijnt gedempt in mijn scherm, priemt in mijn rug en ik voel een rust over me heen komen.

Ik neem een tussenshot in de vorm van deze blog om daarna met ondeelbare concentratie en creativiteit de meest compact-geweldige code te schrijven. Ik blaak weer van het zelfvertrouwen vandaag.

Strangely beautiful, beautiful strange.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *