Kringloop momentum

Zonnig terrasje afgelopen weekend. Voor de gelegenheid opgediste kennissen vragen naar wat ik nu eigenlijk doe. Ik voel me Chandler als ik de vraag beantwoord. Gelaten draaf ik wat door op het onderwerp en smeer ik de faits divers van mijn job wat uit. Hoe ik erbij kom om die richting uit te gaan, terwijl ik toch feitelijk wel een andere was ingeslagen. Hoezo ingeslagen?

Ik verzwijg hen maar waar ik nu heen wil. Niet omdat ik me ervoor schaam, maar ze hebben het nu zo graag over een job voor lekker veel geld, en dan komt het in mijn geval melodramatisch over om te debiteren dat ik daar nu net niet wil voor gaan. Dit keer, dan toch. In deze omwenteling. Ik ontwijk de opborrelende gedachte in de groep om het te hebben over idealen (zie yannes blog). Komt niet elk ideaal elke zeven jaar terug, om zich daarna al net zo drastisch stoffig te begraven?

Thuisgekomen van de repetitie staat mijn vader stenen te kappen.

De Schup

De collega’s uit mijn team hebben hier net met een halve trein verschil hun schup afgekuist. Ideaal moment voor mij om eens te beginnen doorwerken. Solitudine. Geen messenger, chats, face à face chats, meetings, werkgroepen, stuurgroepen, examenverbeteringen, baby-geshow, handschudden-want-ik-heb-u-vandaag-nog-niet-gezien, problemen, issues, opportunities, telefoongesprekjes, dringende emails, in te lossen verwachtingen, sociale gesprekjes met mede-werkers, lunches, toiletwachtrijen meer.

Rust. Alleen met een Jean-Michel Jarre-achtig arsenaal aan keyboards met evenveel computers en wat muziek. De muziek lijkt meteen intraveneus toegediend, ik hoor de eerste noten en ik voel mijn aderen zwellen. De zon schijnt gedempt in mijn scherm, priemt in mijn rug en ik voel een rust over me heen komen.

Ik neem een tussenshot in de vorm van deze blog om daarna met ondeelbare concentratie en creativiteit de meest compact-geweldige code te schrijven. Ik blaak weer van het zelfvertrouwen vandaag.

Strangely beautiful, beautiful strange.

Blokze

Ik kampeer mijn geest eventjes om een blogje te schrijven. Dit thuiszitten in eenzame afzondering terwijl het buiten zonnig waait werpt toch niet de verwachte vruchten af.

Nauwelijks heb ik de courage om mij rus-hard aan het studeren te gooien. Misschien komt dat omdat ik naar Macrobiotische principes met mijn studeer-eet-gewoontes koppig de mist in ga, maar tijdens het studeren kan ik écht niet ascetisch leven!

Het lijkt er dan wel op alsof ik als een dief aan een flesje cola teug, terwijl ik autistisch schommel over het zinnetje “vermijd geraffineerde suikers. Ik duw de meridianen af, op zoek naar latente obstructies van mijn Ki, maar na drie dagen moet die energie al lang doorheen mijn luchtige lijf gewalst zijn.

Ter afwisseling probeer ik wat te huilen tegen de zon, maar de wind blaast me zo hard omver dat ik hard tegen de omheining beuk en door de commotie denk dat ik in Florida beland ben.

’t Studeren was precies slecht voor de gezondheid.

Examenkoorts

Zaterdag shiatsu-examen: 11 september, bij wijze van kleine herdenking. Ik lees, leg mijn hoofd op tafel en laat er alles in sijpelen. Ik heb een proefpersoon nodig om de meridianen af te drukken; ik hoor zacht gekreun en sta oog in oog met Lisa. Ze kijkt me doordringend aan, slaat haar hoofd op en waggelt uitdagend met haar kont. In een vlaag van Socratesiaanse verstandsverbijstering gooi ik haar op haar rug, om gauw wat orakelend op zoek te gaan naar de energiebanen.

Ik moet blijkbaar een alarmpunt bereikt hebben, want ze klauwt naar me, springt op en kruipt weer weg naar de buren, waar haar bakje kattevoer staat. Shiatsu op dieren, het is mijn ding niet.

Zo vol mijn hoofd is van het gestudeer, zo leeg is mijn blog-inspiratie.