Middag

Elke middag hetzelfde tafereel: we hangen eerst wat aan de receptie, wachtend op ons trio, we bezinnen ons voor het gebouw over waar we gaan eten (ik heb het dan eerder over waar ik niet wil lunchen) en we gooien ons na kleine consensus uitgeput op een Brussels terras waar we hippopotami (of -ae) verveeld becommentariƫren of zomers geklede juffies stilzwijgend nagapen.

Deze vesting (de werkvloer) bestaat uit twee gebouwen, een oud en een nieuw gedeelte. Het nieuwe gebouw heeft airco, het oude gebouw niet; het nieuwe gebouw heeft (min of meer) frisse mensen, het oude gebouw wordt bevolkt met stinkende trollen. De gebouwen worden van elkaar gescheiden door een doolhof aan gangen en bureaus, maar ook, zij het veel duidelijker, door de toiletten. In deze smeuĆÆge rendez-vous plaats kan je perfect het onderscheid ruiken tussen wie in het oude gebouw werkt en wie in het nieuwe. De trollen splijten de frisse lucht en je kan hen van ver ruiken. Ik vrees dat ze al lang geen feromoon meer verspreiden; zelfs de arbres magiques onder hun oksels doen bosuilen kokhalzend wegvluchten. Het trollenspoor reikt gelukkig niet tot het luchtgekoelde gedeelte van dit gebouw, ik mag er niet aan denken dat hun luchtbraken doorheen de tunnels van de airco doorheen het ganse gebouw gestuurd wordt. Wat is dat toch met stinkende, lelijke mensen? Ik bedenk me net dat ik me niet kan herinneren stinkend mooie mensen ontmoet te hebben. Wie weet blijven ze op een veilige afstand.

Een reactie op “Middag

  • 11 augustus 2004 om 13:43
    Permalink

    het is wetenschappelijk bewezen dat mooie mensen beter ruiken dan lelijke mensen. Lap, hebben ze hun bakkes niet mee, ook dat nog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *