Droog

Buiten regent het oude wijven, en als je sommige stiefcollega’s over hun vakantie-ervaringen hoort klappeien, denk je dat de oude wijven ook binnen geregend zijn. En toch is het op deze blog de afgelopen weken droog gebleven.

Zit ternauwernood iedereen lustig zijn picnic indoor op te zetten, maar ik heb het goor-druk gehad. Soms vraag ik me af wanneer de wereld zal stoppen rond mij te draaien, kan ik mezelf achter de manen van mijn XXL-size kont verborgen houden en zo nodig een ecclips veinzen. Effe ademhalen dus.

En het belooft de komende weken nog druk te worden, loop ik mezelf zo nodig voorbij (faster than my own shadow). Shiatsu-examen, nog maar 40 shiatsubehandelingen te gaan, of liever 90 voor het einde van volgend jaar (voel nu al bijna mijn duimen niet meer, en heb nochtans nog niet in vettige lijven gepriemd), en eind oktober Middernacht, al wordt het naar mijn mening eerder een wake voor de nachtwacht.

“Je bent te cynisch”, zegt mijn “T uit H”-manager dan. Maar oho, ben niet de enige. De ganse kliek die uit het zwart ondergesneeuwde Erembodegem gekomen is vermengt “zijn humor nogal vaak met een scherpe kwinkslag”. Ik kan mij mijn leven inhoudelijk niet voorstellen zonder mijn kwink te slaan. Ik geef toe, T uit H slaat liever munt, waar ik op mijn beurt dan weer liever thee van trek. Maar van dat leer trok mijn manager dan weer niet, want hij had niet geleerd om van dergelijk hout pijlen te maken. Mak, gaf ik me dus maar gewonnen en knikte met een instemmend TelHindus van Nassau.

Heertje Domineertje

Heertje domineertje heeft een vermoeiend weekend achter de rug. De geregelde sleur met een vettige saus aan ienemiene kleine irritatietjes van over-aller zijde. Geen grote bressen, alleen kleine scheurtjes denk ik dan. Maar als die niet gelijmd worden, dan barst het uit zijn voegen. Dus, doe toch maar een tubeke Brico-Pattex.

Gemixte gevoelens… Rijd je de ene avond een konijn op de bijstand, kom je de volgende dag een uitermate warme, sympathieke, eizona vrijgevige Pakistaan tegen: “alleen moslim op papier”. Het klonk bijna als een excuus. Het gesprek volgt later over De Domme Amerikaan. Want die weet wel waar den Osama zit, alleen is het nog niet opportuun om die nu al (en niet nét voor de verkiezingen) te vangen. Gratis dinner en voor je het weet, hou je een AK-47 vast in Kashmir. Ik voel me gelukkig nog niet gesprokkeld. Ik weet wel dat dergelijke onzin idioot is, vooral tegenover zo’n fijne gastheer, maar soms is het heerlijk om eens in hersenloze gemeenplaatsen te verglijden.

Was het de onverteerbaarheid van onze gesprekken, dan wel van de verfijnde maaltijd, maar ik stond vanmorgen met een zulthoofd zonder weerga op; leeggezogen door een cordon killer mosquito’s. Ik probeer hen het zwijgend zuigen op te leggen door wild om me heen te slaan, maar uiteindelijk raak ik als een opgewonden cocon in mijn klamboe verstrikt; benieuwd welke Daedalusvlinder er daar zal uit komen.

“When I ask you: are you hungry, you say you already ate.”

2 the 9’s

Gggrreet. Hebben we dagenlang zitten uitkijken naar wat verkoeling in deze heethotserige doefe zomerdagen, en nu regent het. Ik ben het al beu: het is koeler, maar je wordt er nat van.

Gggrreet. Is het eindelijk vakantieperiode, ben ik lekker gewend aan het rustiger ritme hier op het werk, begint iedereen onaangekondigd terug te komen uit vakantie, ineens allemaal vol goeie moed, moet het tempo de hoogte in, met zijn allen tegelijk. Kom ik er nauwelijks nog toe om te bloggen! Get a life, mensen.

Gggrreet, wat is een trouwverjaardag zonder cadeaus? Als I die weer op businesstravel vertrekt? Zeg maar vrijheid.

Ik moet dringend wat shiatsu inhalen, weer eens de boeken en de interesse erbij nemen, maar heb de afgelopen weken telkens weer excuses gevonden om dat niet te doen.

Ik twijfel of ik dit gewortel zou publishen of gewoon CTRL-X’en.

U said U love me 2 the 9’s

Middag

Elke middag hetzelfde tafereel: we hangen eerst wat aan de receptie, wachtend op ons trio, we bezinnen ons voor het gebouw over waar we gaan eten (ik heb het dan eerder over waar ik niet wil lunchen) en we gooien ons na kleine consensus uitgeput op een Brussels terras waar we hippopotami (of -ae) verveeld becommentariëren of zomers geklede juffies stilzwijgend nagapen.

Deze vesting (de werkvloer) bestaat uit twee gebouwen, een oud en een nieuw gedeelte. Het nieuwe gebouw heeft airco, het oude gebouw niet; het nieuwe gebouw heeft (min of meer) frisse mensen, het oude gebouw wordt bevolkt met stinkende trollen. De gebouwen worden van elkaar gescheiden door een doolhof aan gangen en bureaus, maar ook, zij het veel duidelijker, door de toiletten. In deze smeuïge rendez-vous plaats kan je perfect het onderscheid ruiken tussen wie in het oude gebouw werkt en wie in het nieuwe. De trollen splijten de frisse lucht en je kan hen van ver ruiken. Ik vrees dat ze al lang geen feromoon meer verspreiden; zelfs de arbres magiques onder hun oksels doen bosuilen kokhalzend wegvluchten. Het trollenspoor reikt gelukkig niet tot het luchtgekoelde gedeelte van dit gebouw, ik mag er niet aan denken dat hun luchtbraken doorheen de tunnels van de airco doorheen het ganse gebouw gestuurd wordt. Wat is dat toch met stinkende, lelijke mensen? Ik bedenk me net dat ik me niet kan herinneren stinkend mooie mensen ontmoet te hebben. Wie weet blijven ze op een veilige afstand.