Les temps changent

De vliegtuigen scheuren over Brussels Buildings.  Zonder de minste, doordachte hersenactiviteit laat ik me uit mijn stoel glijden en kom onder tafel twee collega’s tegen.  We zijn met zijn drieën bibberend in paniek: het WTC is hier op een kleine vliegtuigwenk vandaan en we zien alras brandende gebouwen in elkaars ogen gereflecteerd.  Ik debiteer tussendoor nog snel mijn literatuurbevindingen (ik lees momenteel een boek over de relatie tussen de familie Bush en het huis Saud) waardoor mijn mannelijke collega schorvoetend, edoch wat vertwijfeld, tsssss schudt en mijn vrouwelijke collega druk stampend (het lijkt wel alsof ze als een moer haar kroost optrommelt) haar nagels opbeuzelt (van handen en voeten).

 

Maar dan, o vaderlandsch lievende trots, herinner ik me ineens dat we op twee dagen van onze Nationale feestdag staan, ik spring terstond recht, beuk zowaar een gat door de tafel, en begin “O dierbaar België” te scanderen, uit volle en met tafel beladen borst.  Deze generale repetitie is alleen aan mij en de piloten van de laagvliegers besteed.  De rest gaat weer overijverig aan het werk, binnensmonds vloekend dat ze nu toch wel hun trein gemist hebben zeker.

 

Ik probeer nog wat reactie los te krijgen, geef hen een vriendschappelijke por wanneer ik bij “Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht” aanbeland ben, en nog eens “Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht”, en nog eens…

’t Zal wel aan het zomerse “Gentse Feesten“-gevoel liggen dat branderig door mijn aderen stroomt. Ook al sijpelt het elk jaar wat meer uit mij, toch is mijn fierheid niet heengevoare.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *