Mikrozoft

Zondagnamiddag, een verloren invulling van een anders prettige dag: het familiefeest. Al zo lang het gehouden wordt, is er weinig feest aan, en de familie hangt ook met de haken en ogen van een versleten derdehandsjas aan elkaar. Kinderen en annexen keurig samenstoelend, als vanouds bij elkaar gepropt. Moet dit dan bonden?

Loeihard en o zo inschikkelijk subtiel gooit een annexje mij wat IT-voer voor de voeten, denkend dat hij mij hiermee van mijn sokken jaagt. Zijn overdreven bewijsdrang doet dat werk al, dus, ik hou me gedeeltelijk op de achtergrond.

Aan de andere kant van de tafel, een luidruchtig tafereel waarin een aantal opgeblonken pionnen in een schaakspel elkaar onder tafel lachen; het gebulder deint -in db nauwelijks afnemend- uit naar andere huizen in de buurt.

In het overgangsgebied, the Demilitarized Zone, is het muisstil. Een gelaten stilte, van verveling gapende kraaien, die zich noch in het ene, noch in het andere spel willen mengen, of hooguit wat onder elkaar aan het konkelen zijn.

En ineens ben ik het beu, en wil ik gewoon weg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *