Second star to the right

Een oase van stilte, eerder een poel, want zo af en toe hoor je nog -zoals het elke zomervakantie betaamt- een rochelend-stervende potvis aanspoelen. Het toilet is net naast dit bureau en je kan hier als je goed luistert, de noodkreten in ware kakkafonie aanhoren (voor elk wat wils natuurlijk). Ik beslis dan maar om wat muziek op te zetten om het lege landschapsbureau wat luister bij te zetten. Hôtel Costes (vieze link gaat hier) is ideaal om wat weg te dromen.

Eerst kom ik nog wat draftjes van werk tegen, daarna komen oude of nieuwe ideeën van uitermate interessante computerprojecten op een drafje voorbij, maar ook deze laat ik de catwalk van mijn dagdromen passeren. Zonder diep te graven ontspringen herinneringen uit de bron van het verleden. Via ingenieuze camerazwenken worden deze verbonden met het heden. In de straten van Brussel loop ik (nu) en word zowaar opgeslokt door een wervelende school frisse mensen. Ze steken zwaar af tegen het grauwe decor van jobbers-pendelaars die tien maanden per jaar het slechte weer maken in de hoofdstad. Op mijn voorhoofd lichten in flitsend neon afwisselend de letters op:

s | t | u | d | e | n | t | i | k | o | o | s

Ik probeer elke letter te doven, maar dan licht er weer een nieuwe op en op die manier wordt de boodschap om mij heen gescandeerd. Ik ruk me los, en het lukt me om het lelijke woord te vervangen door:

m | e | l | a | n | c | h | o | l | y

Tijdens mijn geniepig afscheid zie ik nog een meisje dat me doet denken aan iemand van vroeger (toen)… Ze lijkt er helemaal niet op, maar toch beklijft ze me. De confrontatie zou intens branderig zijn. Ik weet niet wat ik zou zeggen, doen, maar ik hervind meteen mijn kalmte. Sliding doors, wie kan zeggen in welk heden ik nu zou staan als zij in ons verleden mijn toekomst wou delen? Was ik niet, dan had ik niet, nu niet. Ik ben haar gewoon dankbaar! Dankbaar voor de i in j*i*z*a. Ik voel een lofrede aanzwellen. Ik wil mijn dank uitbrengen aan

  • alle bloedmooie meisjes uit mijn verleden die mij nooit zagen staan;
  • alle minder bloederig mooie meisjes die mij snel of sneller gedumpt hebben;
  • alle prachtige (van al dan niet intelligentie voorziene) deernes die in mij “ik zou nooit iets met u kunnen hebben, gij zijt gelijk een broer voor mij” zagen, terwijl ik: “Dus vanavond niet, schat?”;

want zonder jullie…

danste ik nu niet de Tango Forte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *