Grazz

Bancha, geroosterde Japanse groene thee (niet van de twijgjes, wel van de blaadjes die laat in het seizoen geplukt worden waardoor de thee arm aan cafeïne is), gelauwerd om zijn heilzame werking, in de afvoer gegoten wegens zijn grassmaak. Ik probeer elke dag een heuse mok te drinken, laat hem nauwelijks 30 seconden trekken en drink hem vooral zo snel mogelijk op zodat ik eerder mijn tong verbrand dan proef hoe hij zo walgelijk smaakt. En zie, ik ben er bijna aan gewoon. Maai je gras, laat het gras een dagje gisten in de zon, giet er kokend water op en je komt aardig in de buurt van bancha à la carte.

Geen wonder dat ik nog altijd niet het gras zelf maai. We sparen om een garage annex tuinhuis te bouwen, en gooien daarbij elkaars hersenhelften in met zware, tegenstrijdige argumenten, want we zijn er nog niet uit hoe riant dit tuinvulsel er moet gaan uitzien (praktisch vs. esthetisch vs. Bruto National Product). Ik drink alweer een slok en sla hierbij mijn hoofd Stephen Hawkingsachtig naar links en rechts. Ik beweeg er alleen mijn bureaustoel mee. Nooit gedacht dat de thee mij zou laten trippen.

– Superfunkycalifragisexy –

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *