Koorts

Vrijdagavond en ik voel een lichte kriebel in mijn keel. Een beginnend griepje, of gewoon een allergische reactie voor een toneelavondje dat behoorlijk tegengevallen was (de derrière van het stuk, nog wel!)? Hoe zeg je tegen de regisseur dat je echt niets kon appreciëren aan het stuk waar hij bloed, zweet en retsina in gestoken heeft, zonder hem te fnuiken met een prehistorische mokerslag op zijn derrière? Als geboren criticaster is zulks een tantaluskwelling.

Dan maar weer alternatief-positief macrobiotisch gaan kokerellen op zaterdagmorgen. Gezond perengelatineke is niets voor mij, heb het toch maar Groen!gewijs doorgeslikt, om ons Kulderzipken niet voor d’r hoofd te stoten. Ze heeft het al zo moeilijk dat ze slechts voor een handvol gegadigden mag koken, waarvan exact 3 bevrijd geilend naar instantvettigheid de les uitholden.

De zondagsklok luidt, burgerplicht roept, in het gelid! 3703 at your service. Verkiezingen en wij werden uitgeloot voor het Vlaamspaarse loodje. Acht bijzitters present, vier nodig. Ik kan ternauwernood mijn enthousiasme verbergen, nog nooit voelde ik me ergens zo euforisch teveel, tot wanneer een burgerzindelijke knol net voor mij “Ja, ik wil” scandeert en ik niet meer kan onderdoen. Verkiezingen ’04, here I come. Grappige ontmoeting met buurtbewoners. Hoor mij dat zeggen, Mister “’t is niet omdat ge mijne buur zijt, dat ik met u moet klappen”… Ik hoor het buurtgedruis al rommelen, ik begin de barbecues al te ruiken, ontsteekt het Bengaalse vuur, we are introduced. En als klap op de vuurpijl staan we in De Morgen, breedsmoelerig als nooit tevoren.

Panda

Die witzwarte, vretend-kakkende, onnodig gebrilde, seksueel gedesinteresseerde pluche WWFerkes zijn gewoon met veel méér dan wij ooit gedacht hadden, weet China te vertellen. Niet omdat ze vergeten zijn hoe het telraam te gebruiken, maar gewoon omdat er zich nog een aantal theekransjes panda’s verborgen hielden in bamboebossen. Hoe kan je je als geliefde dikzak nu succesvol wegsteken achter een bamboestaafke?

China verloor net 6 hulpverleners in Afganistan, maar heeft dat verlies ruimschoots weten te compenseren met panda’s. Toch? Bovendien waren het allemaal mannen en aangezien China nu net met een nijpend tekort aan vrouwen zit, en een zichzelf benijpend overschot aan mannen, is dit weer een opsteker voor ’s lands geboorteplanning. Dacht je? Net loopt het bericht binnen dat 16 vrouwen verongelukt zijn bij een ontploffing in een vuurwerkfabriek. Enschede II?

Druppels van “De ogen van de panda” van Etienne Vermeersch sijpelen mijn bewustzijn binnen, ooit eens opgeslagen in dat filosofische deel van mijn brein. Gek hoeveel ik ondertussen vergeten ben, zal wel niet in het minst komen door dat vele computerwerk, waarbij ik nauwelijks nog iets van buiten hoef te leren, gewoon google’tje openslaan, opzoeken, weer opzoeken. Ik ga maar beter opnieuw wat teksten van buiten leren.

Was this the face that launched a thousand ships,

And burnt the topless towers of Ilium?

Sweet Helen, make me immortal with a kiss.

Her lips suck forth my soul: see where it flies.

Come, Helen, come, give me my soul again.

Here will I dwell for heaven is in those lips,

And all is dross that is not Helena.

Schreef ik dit met/zonder de hulp van Google? Stuur uw antwoord per voldoende gefrankeerde gele postduif, en maak kans op de documentaire “1 dag in het leven van de panda” (Engelse titel: “Curing sleep disorders by boredom”)

Summer th(a/o)ng

Het zomert en iedereen is blij. Dat zie je aan de gemiddelde mens die overdag in een ijzig geairconditioneerde bureau zit en over de middag op straat loopt te zonnen.

Of aan de straatwerkers (de dames Côté Nord buiten beschouwing gelaten, want voor hen zomert het elke nacht) die menig vrouwjonkel achternafluiten.

Of aan de mannen die zich verlustigen aan uitgesneden jurkjes, en vrouwen die op terrasjes mannenkontjes keuren, astmatisch automatisch, zoals ik elders schreef;

De overladen cafés die zelfs terrasjes inrichten op straten waar geen zon, maar des te meer CO2 brakend verkeer komt;

Je ziet het aan de toeristen die volgens het principe van de communicerende vaten zichzelf met “O dierbaar Belgisch” bier vullen of het door de hevige zon weer uitkotsen;

Maar je ziet het vooral aan de wansmaak.

Kolossale, proportieloze lijven gehesen in fris-blitze niemendalletjes, voortpeddelend door de straten, de blubber volgt de massa, onwelriekend als het rottende karkas van een aan lagerwal geraakt potviskolonie.

Of heren die met arm- en beenloze outfit, geschoeid in sandalen (fout!) al of niet gesokt (fouter!) de werksfeer komen verzieken;

Of kokette dames die grootmoeders slip boven laaggezakte strakke broeken laten strippen… meisjes, gun het ons, ga voor de string. Niets o niets kan tippen aan het homerisch bejubelde kontje, dat prachtig gebalanceerd wordt door een zorgvuldig uitgekozen stringske, of misschien toch… dat vanillezoete décolleté, een haven van erbarmen die een valse uitnodiging uitstraalt.

Heren, concurrerende politici, in de finale clinch naar komende zondag: win mijn stem en schrijf het levenslange verbod op deze publieke wansmaak hoog in het vaandel van uw persoonlijk voornemenslijstje. Ontzie mijn getormenteerde ogen en schrijf straffen uit voor de overtreders, zoals:

  • deelname aan de modeshow van de winterspecial op de dijk van Oostende in hartje zomer
  • verplichte dakwerkarbeid in driedelig maatpak;
  • moddercatch in Zeeuwse klederdracht (inclusief grootmoeders corset)

Dubbelklik

Wedden dat je het vandaag al tussen de 5 en 9000 keer gedaan hebt, en dat je er totaal niet bij stilgestaan hebt. Wie? Wat? Het dubbelklikken, tiens. Gepatenteerde technologie van Microsoft. Nèh.

Wild zwaaiend en dansend als onthoofde slachtkip, niet uit pril enthousiasme of onbehouwen vreugde, veeleer uit verzuchting och god, wat een wereld. We zoeken de afwisseling tussen lezen om te weten en dansen om te vergeten. Ik slurp wat ginseng thee, in de ban van de bioring. Boring.

Gisteren halfdood uitgeteld op een matras in de tuin, wijkfeest “komt dat zien” voor deze gestrande potvis. Babywatching bij de buren, dollen met de kat want daar is de kleine nog te klein voor. Iedereen verwonderd over de zorgeloosheid van ukkies. Alweer verzuchting. Ach, konden we maar… waren we maar. Maar we zijn niet meer, want we weten meer.

De zon vaporiseert kommer en kwel, we wrijven ons in met wat melk en absorberen, drinken de zomer en voor je het weet, pluk je het traangruis uit je ooghoeken en drink je koffie op het werk. Weekendje voorbij.

Een dag als een ander

Murw geslagen door vermoeidheid, in de wallen onder mijn ogen kan je patatten planten (zelfs die nieuwe dieetpatatten zouden er wel gedijen) en met een hoofd dat dienst kan doen als stoplicht bij de wegwerkzaamheden op de Antwerpse ring, ben ik deze dag ingebonjourd. Gelukkig valt het niemand op dat ik er bij loop alsof ik dit lijf in een zeer goedkope tweedehandszaak heb aangeschaft, want iedereen blijft keurig voorover gebogen achter zijn bureautje hangen. Is de transcendentale lethargie bij allen toegeslagen of zit elk individu’tje gewoon dezelfde overpeinzingen als ik te maken? Het “laat-mij-gerust”-gehalte lag bij mij deze ochtend ook wel heel hoog, niet in het minst omdat ik toch alleen maar struikel over mijn eigen gebrabbel, en mijn wallen mijn ogen dichtduwen zodat ik geen angsthaas van een domme pcb-kip meer kan onderscheiden, en dus collega’s met de verkeerde naam aanspreek.

Alsof dat alles nog niet genoeg is, knort mijn maag zo luid dat ingedommelde omzitters opgeschrikt beginnen klagen over het verhoogde lawaai der nachtvluchten. Komen ze hier naar bureau om de opgelopen achterstand slaap in te halen…

Het is opmerkelijk, dat arsenaal aan vreemde eenden dat hier samen getroept is tot een reusachtige sociale bijt. Ben je gehandicapt, ouder dan 78, al langer werkloos dan je ooit schoolgelopen hebt; ben je een openlijke alcoholist en laat je graag je collectie whiskey rijpen in een dossierkast of rol je graag je eigen Cubaanse havana’s alvorens je ze in duplo oprookt, of ben je gewoon een sympathieke, randdebiel met of zonder ego, dan kan je hier aan de slag. En te midden van al dat schoons, werd ik neergepoot. Eens benieuwd hoe snel ik tot één van voornoemde categorieën zal horen. U hoort het meteen.