Jubilee

25 jaar Speelteater, 10 jaar Kopergieterij. Ik vraag me af of ik er deel wou van zijn en niet gewoon toeschouwer. Als ik in een zaal zit waar anderen op het podium staan, dan begint het altijd te jeuken. Niet van “dit doe ik beter”, maar er ontspringt dan steevast een pruttelende bron aan ideeën, van “he, je kan dit er ook nog bij doen”.

13 jaar geleden, op zich geen jubileum om te vieren, eerder iets om haastig onder de balletvloer te vegen, spots eensklaps te dimmen en het ongezellige zaallicht weer aan te knippen. Altijd gezegd dat ik het ooit wel weer zou doen, op dat podium staan, dansend, (nou nee, niet zingend), toneel of poëzie declamerend of improviserend, … Steevast vooruitgeschoven, maar zo’n avondje als vrijdag brengt de drang naar boven en wil het nu, nu, nu.

Maar de confrontatie met mensen uit dat verleden is niet zo inschikkelijk. Té harde confrontatie die me oproept de balans te maken (waar staan zij, waar zit ik). Het brengt herinneringen naar boven naar stemmingen die ik eerder niet geconcretiseerd wil. Ik kabbel snel naar buiten, want ik krijg binnen geen adem meer; weldra eis ik die adem wel terug op, binnenin, op een podium.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *