Koreaanse laxatie

Vrijdagavond, afgepeigerd na een week vroeg opstaan en een ganse dag op automatische piloot werken. Een cursusje “Koreaanse Relaxatie” lijkt er nu wel vlotjes in te gaan. Volledig voorbereid met een buikje sushi, stel ik me eerst zuchtend en kermend (?) open voor de vrouwelijkheid die ik in dit weekend naar verluidt mag ontvangen én opzoeken in mezelf. Vervolgens moet ik met de ogen geloken een glimlach toveren in mijn ogen en die daarna naar binnen laten schijnen naar mijn schaal (?) of als dat beeld me meer zou liggen, mijn composthoop.

Zaterdag volgt het vervolg. Ik moet me connecteren met het vlies dat ons allemaal verbindt. Hook up, little darling. Ik denk alleen nog maar aan afhaken, maar probeer me sterk te houden als we elkaar beginnen af te stoffen. Ik krijg nagenoeg een allergische reactie van al dat ronddolend stof en vooral van de Ur-leerlinge die met opengesperd-gapende mond zichzelf bijna transcentaal kan doorslikken. Ik snak naar adem.

Dat de verluchting er bij mij alleen maar komt door een lichtjes gecontroleerde flatulentie van mijn inderhaast genuttigde Filet ~ Braise d’Argentine die mijn composthoop is gaan opzoeken, blijkt als beeld voor mij meer te werken.

“Voel je je gezien,” vraagt de docente. Ja, ik voel mij gezien, en nog niet een klein beetje ook. 90 euro en zaterdag was zo’n mooi zonnige dag. Ze bedoelt echter of je je als patient door de therapeut (zij heeft het liever over lichaamswerker – ik vind dat dat meer iets weg heeft van een in carro-ende getooide houthakker) gezien voelt. Het was een ervaring. Tsss…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *