Een dag als een ander

Murw geslagen door vermoeidheid, in de wallen onder mijn ogen kan je patatten planten (zelfs die nieuwe dieetpatatten zouden er wel gedijen) en met een hoofd dat dienst kan doen als stoplicht bij de wegwerkzaamheden op de Antwerpse ring, ben ik deze dag ingebonjourd. Gelukkig valt het niemand op dat ik er bij loop alsof ik dit lijf in een zeer goedkope tweedehandszaak heb aangeschaft, want iedereen blijft keurig voorover gebogen achter zijn bureautje hangen. Is de transcendentale lethargie bij allen toegeslagen of zit elk individu’tje gewoon dezelfde overpeinzingen als ik te maken? Het “laat-mij-gerust”-gehalte lag bij mij deze ochtend ook wel heel hoog, niet in het minst omdat ik toch alleen maar struikel over mijn eigen gebrabbel, en mijn wallen mijn ogen dichtduwen zodat ik geen angsthaas van een domme pcb-kip meer kan onderscheiden, en dus collega’s met de verkeerde naam aanspreek.

Alsof dat alles nog niet genoeg is, knort mijn maag zo luid dat ingedommelde omzitters opgeschrikt beginnen klagen over het verhoogde lawaai der nachtvluchten. Komen ze hier naar bureau om de opgelopen achterstand slaap in te halen…

Het is opmerkelijk, dat arsenaal aan vreemde eenden dat hier samen getroept is tot een reusachtige sociale bijt. Ben je gehandicapt, ouder dan 78, al langer werkloos dan je ooit schoolgelopen hebt; ben je een openlijke alcoholist en laat je graag je collectie whiskey rijpen in een dossierkast of rol je graag je eigen Cubaanse havana’s alvorens je ze in duplo oprookt, of ben je gewoon een sympathieke, randdebiel met of zonder ego, dan kan je hier aan de slag. En te midden van al dat schoons, werd ik neergepoot. Eens benieuwd hoe snel ik tot één van voornoemde categorieën zal horen. U hoort het meteen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *