Pinksteren

Een avondje sangría, heerlijke ribbetjes en deze morgen macrobiotische kookles (lees ook: Sojaproducten verkleinen kans op baarmoederkanker), da’s pas voeding balanceren. Heb zeven uur later nog steeds geen zin in eten. De zon feest en wij tollen mee. De geuren die deze zaterdag als feromoon afgeeft zijn bedwelmend, voor het eerst dit jaar ruik ik de lente. Meisjes shoppen, mooie meisjes, ronde meisjes. Er lijken overal kleine geïmproviseerde feestjes gehouden te worden in stiekeme achtertuintjes, de genodigden getooid met het nieuwe linnen. Muziek weergalmt, eerst ingetogen, voorzichtig ingezet, dan zelfverzekerder. Gesnor op brommertjes, showing off for the girlies. Voel je je oud als je uit het raam kijkt?

"Zelfhulp postnatale blues"?

Toegegeven, ik heb geen eurocent betaald voor deze blog. En ik weet natuurlijk ook wel dat google achter dit zootje zit (wacht effe, linkje toevoegen voor onze sponsor), google dus, maar moet ik dan telkens de reclame zien voor Zelfhulp postnatale blues bovenaan deze pagina, of krijg ik alleen dit te zien? Welk statement moet ik hierachter zoeken?

Ook al toegegeven, er vormde zich vandaag een kleffe mist in mijn hoofd. Ik loop zwalpend rond, zo voelt het. Het snottert hier overal, mensen met hooikoortsaanvallen, huilend van de pollen. En dan lees ik dat antibiotica het risico op astma verhoogt.

Ik hoor keelklanken van een collega. Vreemd om zo af en toe je naam te menen herkennen in een Arabische telefoonlyriek. Klinkt als gorgelen met soda, exotische soda, en ook al is er een niet te meten vertrouwen, toch prikkelt de nieuwsgierigheid: zou hij iets over mij gezegd hebben, wat dan? Veel te bloot om de vraag ook te stellen. Zelfs het vechten tegen die nieuwsgierigheid maakt je alleen maar achterdochtig. Negeren, dan maar.

Geen postnatale blues, dus, gewoon een kleine bui van “Blauw, blauw, blauw…”

Avondlente

Frisse lente als yanne’s blog, geheel ongedwongen, daar wil ik heen. Kan ik, here Dramatiek, mezelf genoeg verluchten, kortwieken, verblijden?

Dertig worden is niets, ’t zijn de jaren ervoren die mij al eigeel gemaakt hebben. Wij, mannen, maken dan graag de balans en ik balanceer tussen… Slapen en dromen? Werk en fun? Vreten en dieten? Vastberadenheid of twijfel? Yin en yang?

“Je bent altijd al vroegrijp geweest”, zeggen ze dan. Zal ik dat ook zijn als 80 ben en word ik de jongste honderdjarige?

What is Da Blog?

Niet iedereen is op de hoogte van wat een blog is, valt me ineens te binnen. Ergens op deze site (of de moedersite), moet wel een betere uitleg te vinden zijn, maar zie het als een soort van online dagboek, of logboek. Maar ik wil niet echt een inkijk geven in mijn overdramatische inborst om de lezer te drenken in vermaledijd galvocht, no way. Waarom ik wel wil pennen? Bevlieging? Ecriture automatique? Internetstorten? Of een poging om de relativiteit van mijn bestaan te lativeren? Dat zullen volgende dagen/weken wel uitmaken. You be the judge.

Oh ja, voel je de knisperige drang om te reageren, hou je dan vooral niet in. Shoot, becriticeer, of val in zwijm en gooi de liefde ten vollen voeten uit in een commentaartje.

Vakantiedip

“Dear Mister Man, we don’t understand

  • Jezus, zit ik hier wat mijn kruitverse zomersproeten te tellen, ga ik neerzitten, ploffen er Canarische huidschilfers van me af;
  • Mijn God, bedek ik mijn buik die Einsteins theorie over de afbuiging van het licht bevestigt dankzij la grande bouffe van de afgelopen week (waarom anders is het gedeelte van mijn pens tussen de 54° en 56° OL méér gebruind?);
  • Ja Maria, blijven die gekke Animaciónliedjes en dito dansjes verder tollen in mijn hoofd als de profetische weerspiegeling van een discospiegelbal;
  • Smaak ik de roodgekartelde lucht (“’t Gaat waaien…”) als frambozencoulis waarvan de pitjes tussen mijn tanden blijven steken terwijl ik de avond help om de zon sissend onder te dompelen;

Digame, waarom heb ik deze blog geen week vroeger opgestart?

Geachte: vreet ik me gewoon uiervet met wat rabarbersuikers.