Jiza

Ik word kregelig van honger.
Sommige mensen bijten van zich af als ze niet genoeg geslapen hebben of wanneer ze moeten wachten. Toegegeven, ik word daar ook niet Frans Bauer-gezellig van, maar het ergste moment om mij tegen te komen is als mijn maag brult om voedsel.

Kijk, we hebben het hier niet over een klein hongerke of een grote goesting. Die slik je makkelijk weg met je eigen mondvocht of een refluxerig maagsapje. Ik doel op die momenten dat je buik orgel speelt op je darmpijpen en maagbalg. Wat is trouwens de biologisch-darwinistische meerwaarde van dit gerommel? Tijdens de jacht op een verzwakte bizon je mede-jagers duidelijk maken dat ze dat giftig pijltje snel uit hun blaasfluit moeten schieten?
Maar dan hoort die bizon het meteen ook en gaat hij mama-janken. Of de vrouwen in het dorp (vijf km verder) aanmanen om hun feministisch gekeuvel op te bergen en dringend aan de kookpot te gaan staan (aan welk kind was het trouwens om water te halen)?

Deze gedachten overvielen mij toen ik mezelf de ledigheid inslurpte met dat laxeermiddel. Wat doet een mens op zo’n moment op zo’n plaats (=wc) anders dan zich luchten…

De tv heeft quasi een ganse middag en avond opgestaan. Dat ik het spannende verkiezingen zou vinden, schreef ik hier een paar dagen geleden al.

Maar hoe spannend de verkiezingen en de regeringsonderhandelingen ook (zouden) zijn, des te saai was de verkiezingsshow. Eerlijk gezegd ontgaat mij het nut een beetje, want gasten, gastvrouwen en -heren bleven zichzelf herhalen met deze zinnen:

• “met nauwelijks stemmen geteld is het voorbarig om een uitslag te geven, maar…”
• “de kiezer heeft gesproken en heeft zeer duidelijk gesproken” (jongens en meisjes boegbeelden van de verschillende partijen, wees eens origineel en herhaal elkaar niet woordelijk)
• “het initiatief ligt bij de NVA en de PS” (neen, echt?)
• “het is een algemene tendens -ook in de ons omringende landen- dat de regeringspartijen niet voor hun inzet beloond worden bij de verkiezingen” (wisten CD&V’rs Thyssen, Vervotte e.a. elkaar maniakaal na te apen).

Infotainmentwaarde van deze middag en avond: quasi nihil. Want uiteindelijk draaide het allemaal om de ene zin: laten we geen voorbarige conclusies trekken.
Kom in het vervolg om 20:00u gewoon aanzetten met een graffiekske van winst en verlies. Dat zou de openbare omroep veel geld bespaard hebben. Waren ze daar niet op zoek naar een besparingske?

De klaagmuur

Ja, we kunnen memmen over de verkiezingen. Waarom moest Alexander de stekker uit het (beademingstoestel van de) regering trekken? Want nu moeten we op 13 juni alweer naar het kiesbureau. Niet dat het veel moeite kost om te gaan stemmen, maar we moeten gaan. En als landje van oude koeien in vergeten sloten, halen we daarom een aantal jammerklachten van de klaagmuur:

• hoe zit dat met het elektronisch stemmen?
• waarom stemplicht?
• de politici zijn alleen maar zakkenvullers; nieuwe verkozenen, nieuwe zakken

Welke muur?

En voor wie moeten we stemmen, zo grommen we verder? Want,

• de groenen zijn onrealistisch
• de blauwen denken alleen aan de (bedrijven van de) hoge pieten
• de rooien doen niet anders dan staken (en geld verbranden als ze het vinden)
• de tsjeven willen katholieker zijn dan de paus (en da’s tegenwoordig moeilijk)
• de zwarten zijn neo-nazi’s
• de NVA’ers (zijn dat de bruinen?) die stonden in den oorlog aan de verkeerde kant, dus staan ze nu ook wel aan de verkeerde kant

Programma’s

Ik zal maar onmiddellijk toegeven: ik weet het ook niet voor wie of welk programma ik ga stemmen. In deze centrum-link-rechtse wereld heeft elke partij wel interessante ideeën, maar ook absolute no-go-gedachten. Want wie wil niet

• dat de kerncentrales dichtgaan en we onze energie alleen nog uit propere bronnen halen (of liever nog een litertje Mexicaanse Golf-olie of een kerncentrale bij het kinderdagverblijf van uw kleinste)?
• dat de economie aangezwengeld wordt, zodat we Griekenland, Portugal, Spanje en Hongarije niet achterna gaan (maar hoeveel uur per week, jaar per leven wil u méér werken of hoeveel wil u minder verdienen)?
• dat er geïnvesteerd wordt in mensen, in goeie ziekenzorg voor iedereen (maar hoeveel wil u gans uw leven betalen voor Wallonië of voor al dan niet-geregulariseerde vreemdelingen terwijl u tot uw 65 moet werken om maar een klein pensioentje over te houden)?
• dat de welvaart behouden blijft, dat er een begrotingsevenwicht komt (maar tot welke prijs)?
• dat er iets gedaan wordt aan de onveiligheid (of zijn gewapende overvallen en schietpartijen met oorlogsmunitie in onze steden voor u faits divers?), dat criminelen strenger bestraft worden én hun straf ook moeten uitzitten? Dat buitenlandse criminelen hard aangepakt worden? (is er fundamenteel iets op tegen dat zij daarbij hun rechten in dit land verliezen)?
• dat Vlaanderen sterk blijft staan en niet lam gelegd wordt door een constant neen (of maakt het u niet uit dat Brussel verfranst, dat er geld uit uw portemonnee naar Wallonië gaat, maar dat de plichten niet volgen? werkloosheidsuitkering?)

Spannend

Maar ik ben reuzebenieuwd. Echt. Ik hou van de spanning, van het geknetter. Dat het vonken gaat geven, dat weten we nu al. En dat allemaal dankzij de crisis. Want draai het of keer het: iedereen voelt de crisis, en uiteindelijk gaat het over centen, over wat krijg ik en wat moet ik geven?

Dus ja: ik ga zondag stemmen, maar ik weet nog niet wat gekleurd. En de weken die volgen zullen opwindende weken worden als een familiefeest met vele vetes.

Vandaag las ik in De Standaard dat Cavendish zich excuseert voor het obsceen gebaar dat hij maakte in de Ronde van Romandië (lees hier meer). En een paar dagen geleden bood Gordon Brown zijn excuses aan omdat hij een snedige opmerking gemaakt had over een ontmoeting met een saaie Engelse dame terwijl zijn micro nog aanstond (lees meer).

Ik geloof niet in deze excuses, of althans in de oprechtheid ervan. Gordon zal het mens nog steeds een kleingeestig wijf vinden en Cavendish had nood aan ventileren. Maar ja, de publieke opinie… We vinden de politiekers stijfkoppen, maar als ze wat menselijkheid tonen dan schreeuwen we moord en brand. Ik zou juist sympathie hebben voor een politicus die zegt: ik blijf u een truttig wijf vinden, maar ik begrijp dat het pijn doet als ge dat moet horen van iemand anders dan uwen eigen vent.

Of een Cavendish die zegt: ge kunt nog steeds allemaal de pot op, maar ik wens jullie wel een vlotte stoelgang.

En als ze dat niet kunnen zeggen, moeten ze gewoon niets zeggen. Toch?

Neen, het is niets voor mij, die ganse 3D-hype. We zijn vandaag gaan kijken naar Alice in 3D-Wonderland. “Eindelijk staat de technologie op punt,” zo heet het. Toegegeven, in vergelijking met filmpjes van 15 jaar geleden waar je als een bende bonobo’s met groen/rood-brillen naar een geforceerd 3D-effect zat te kijken, is het nu wel iets beter.

Ik kreeg al eens een tak in het gezicht, of een beestje vloog op me af, en ik had het gevoel dat ik naar hologrammen aan het kijken was, maar daar bleef het bij. Het belangrijkste was nog dat de ondertitels ahw los van het doek zweefden. Megacool, trouwens, zeg ik met een ironie die “middenin de actie staat”. En vermoeiend dat dat is. Je komt buiten alsof je 2u lang bij het PMS naar een boek vol rood-groene bollen hebt zitten kijken waarin je getallen moest ontdekken.

Doet me eraan denken dat ik nog ergens een boek heb met 3D-figuren. De truc bestaat erin om dóór het boek te kijken of scheel te kijken. Fenomenale dingen. Ik zat vanmiddag scheel te kijken naar een vieze vlek op het glas van de herbruikbare 3D-bril (“gelieve de brillen in te zamelen zodat ze kunnen worden gereinigd” – ah ja?)

3D-tv is niets voor mij. Ik boycot dat op mijn eentje, net zoals ik Titanic geboycot heb. Daardoor moest James Cameron wel met iets anders beginnen, zij het met een -ahum- 3D-projectje à la Avatar.